Categoriearchief: Artikelen

Ed Parker over verandering

ekpVia een discussie op Facebook en daaropvolgende zoektocht naar een quote van Ed Parker over verandering, kwam ik het volgende citaat tegen dat vrij exact beschrijft hoe ik tegen verandering aan kijk (Eerst zoals het er staat, daarna de vertaling):

Uit “Infinite Insights into Kenpo”:
“When I am gone, I hope that people won’t try to traditionalise my Art. I want you to always remember that Kenpo will always be the Art of Perpetual Change. If you remember this, then the Art will never become obsolete because it will change with the times. While the ignorant refuse to study and the intelligent never stop, we should always be mindful of the fact that our reward in life is proportionate with the contributions we make. A true Martial Artist is not one who fears change, but one who causes it to happen. To live is to change, and to obtain perfection is to have changed often. Progress is a necessity that is a part of nature. While it is true that casting the old aside is not necessary in order to obtain something new, we should study old theories not as means of discrediting them, but to see if they can be modified to improve our persent conditions. A word of advice, “the humble man makes room for progress; the proud man believes he is already there””

“Als ik er niet meer ben, hoop ik dat mensen niet zullen  proberen om mijn kunst tot een traditie te laten verworden. Ik wil graag dat men zich altijd zal blijven herinneren dat Kenpo de kunst van Voortdurende Verandering is. Als je dit onthoudt, dan zal de kunst nooit achterhaald worden, maar zal met de tijd veranderen. Terwijl de onwetenden weigeren om te studeren en de intelligenten nooit stoppen, moeten we altijd rekening houden met het feit dat onze beloning in het leven evenredig is met de bijdragen die we eraan leveren. Een echte vechtkunstenaar is niet iemand die bang is voor verandering, maar juist degene die ervoor zorgt dat er veranderingen plaatsvinden. Leven is veranderen, en de perfectie kan alleen benaderd worden door vaak te veranderen. Vooruitgang is een noodzaak die onderdeel is van de natuur. Hoewel het waar is dat je iets ouds niet hoeft weg te gooien om iets nieuws te kunnen krijgen, moeten we geen oude theorieën bestuderen op zoek naar de reden dat ze verouderd zijn, maar juist om te bezien hoe we ze kunnen aanpassen zodat ze weer toegerust zijn voor onze huidige behoeften. Een advies, “de nederige man maakt ruimte voor vooruitgang, de trotse man gelooft dat hij er al is”.

 

Edmund Kealoha Parker

Ed_Parker_in_his_late_20sEdmund Kealoha Parker (19 maart 1931-15 december 1990) was een Amerikaanse martial artist, promotor, leraar en schrijver.

Leven

Parker werd geboren in Hawaï, en werd opgevoed als een lid van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Hij begon zijn opleiding in de martial arts op jonge leeftijd in het judo en later boksen. Op enig moment in de jaren 1940, werd Ed Parker voor het eerst geïntroduceerd in Kenpo door Frank Chow. Frank Chow geïntroduceerde Ed Parker bij zijn broer William Chow, die Parker trainde, in de periode dat hij bij de Kustwacht diende en studeerde aan de Brigham Young University. In 1953 werd hij bevorderd tot de rang van zwarte band. Parker zag echter dat de moderne tijd nieuwe eisen stelde waar het Kenpo dat hij geleerd had niet aan voldeed. Hij paste zijn stijl aan zodat die geschikt werd voor  de straten van Amerika, en noemde zijn stijl: “American Kenpo Karate”.

Parker opende het eerste commerciële karate school in het westen van de Verenigde Staten in Provo, Utah in 1954. In de loop van 1956 opende Parker zijn Dojo in Pasadena, Californië. Zijn eerste zwarte band student was Charles Beeder. Er is echter nog wel wat controverse over de vraag of Beeder werkelijk de eerste zwarte band van Parker was. De andere zwarte banden in chronologische volgorde tot 1962 waren: James Ibrao, Rich Montgomery, Rick Flores, Al en Jim Tracy van Tracy Kenpo, Chuck Sullivan, John McSweeney, en Dave Hebler. In 1962 opende John McSweeney een school in Ierland, en vroeg Parker om de naam van zijn organisatie van de Kenpo Karate Association of America in de International Kenpo Karate Association te veranderen.

Parker stond bekend om zijn zakelijke creativiteit en hielp vele martial artists hun eigen dojo te openen. Hij was ook bekend in Hollywood, waar hij een groot aantal stuntmannen en beroemdheden trainde. De meest opmerkelijke was Elvis Presley, aan wie hij een zwarte band in Kenpo uitreikte. Hij liet ook een paar grootmeesters na die bekend zijn over de hele wereld tot op de dag, zoals Frank Trejo die een school in Californië loopt. Hij hielp ook Bruce Lee nationale aandacht te krijgen door hem te introduceren op zijn International Karate Championships in Long Beach in 1964.

parkerpresleyHij diende als Elvis Presley’s bodyguard tijdens de laatste jaren van de zanger, deed film stunt-werk en acteerde, en was een van de Kenpo instructeurs van martial arts actiefilm acteur Jeff Speakman. Hij is echter vooral bekend als de grondlegger van het Amerikaanse Kenpo en wordt liefdevol aangeduid als de “Vader van het Amerikaanse Karate”. Hij wordt formeel aangeduid als Senior Grandmaster van American Kenpo.

Parker kan worden gezien met Elvis Presley in de openingsscène van de tv-special “Elvis in concert” uit 1977. Ed schreef ook een boek over zijn tijd met Elvis (“Inside Elvis”).

kill_golden_gooseParker had een kleine carrière als Hollywood-acteur en stuntman. Zijn meest opmerkelijke film was Kill the de Golden Goose. In deze film schittert hij met Hapkido meester Bong Soo Han. Hij speelde daarnaast ook de rol van Mister Chong from Hong Kong in ‘Revenge of the Pink Panther’, een film die gemaakt werd door Blake Edwards, een leerling van Parker.

Edmund K. Parker overleed in Honolulu aan een hartaanval op 15 december 1990. Zijn weduwe Leilani Parker overleed op 12 juni 2006. Van hun vier nog levende kinderen, is alleen zijn zoon, Ed Parker Jr, actief in de vechtkunst.

ekp

Parker’s Training

Parker’s vader schreef hem in voor judo lessen toen hij twaalf jaar oud was. Parker kreeg zijn Shodan (zwarte band) in Judo in 1949 op de leeftijd van achttien jaar. Als jonge man kwam Edmund Parker Sr uit zijn geboorteland Hawaii om te studeren aan de Brigham Young University in Utah. In die periode begon hij echt de martial arts te leren.

Tegen de tijd dat hij de rang van bruine band bereikte, interpreteerde hij al ideeën die hij had geleerd van zijn Chinese-Hawaiiaanse leraar, William Kwai Sun Chow.
Het was ook tijdens deze periode dat Parker sterk werd beïnvloed door de Japanse en Okinawa interpretaties die overheersten in Hawaii. Parker’s boek “Kenpo Karate”, verschenen in 1961, toont de vele harde lineaire bewegingen, zij het met aanpassingen, die maakten dat zijn interpretaties zich onderscheiden.

EKPDiplomaAlle van de invloeden tot die tijd werden weerspiegeld in rigide, lineaire methode van “Kenpo Karate”, zoals het genoemd werd. Tussen schrijven en publiceren door echter, liet hij zich beïnvloeden door de Chinese kunst, en verwerkte deze gegevens in zijn systeem. Hij vestigde zich in Zuid-Californië na het verlaten van de kustwacht en het afronden van zijn opleiding aan BYU. Hier vond hij zich omringd door andere martial artists een breed scala van systemen, van wie velen bereid waren om hun kunsten te bespreken en met hem te delen. Parker kwam in contact met mensen als Ark Wong, Haumea Leiti, James (Jimmy) W. Woo, en Lau Bun. Deze martial artists stonden bekend om hun vaardigheden in de kunsten, zoals Splashing-Hands, San Soo, Tai Chi, en Hung Gar, en deze invloed blijft zichtbaar in zowel historisch materiaal (zoals kata’s die Parker een periode binnen zijn systeem had opgenomen) en huidige principes.

secretsofchinesekarateBlootgesteld aan nieuwe Chinese trainingsconcepten en geschiedenis, schreef hij een tweede boek, “Secrets of Chinese Karate”, dat werd gepubliceerd in 1963. Parker trok vergelijkingen in deze en andere boeken tussen karate (de meest bekende martial art in de Verenigde Staten op dat moment) en de Chinese methoden die hij onderwezen had gekregen en die hij had verwerkt in zijn systeem.

Combat … deel 2 door Dave Hebler

Met enige regelmaat worden op de Facebook pagina van Dave Hebler interessante artikelen geplaatst over zelfverdediging. Dave Hebler is één van de mensen die door Ed Parker hoogstpersoonlijk is bevorderd van geel t/m 7e dan. Hij was, samen met Parker, bodyguard van Elvis Presley en is nu nog actief als Kenpo- en zelfverdedigingsinstructeur met zijn organisatie “The Gift of Power“. Dave Hebler is 10e dan, grootmeester in Kenpo.

Combat …. deel twee.

(vertaald door: Marcel de Jong)

Dave Hebler en ik in gesprek in Florida 2007

Combat, deel 2.
Verdacht advies, twijfelachtige zelfverdedigingstechnieken en gewoon onzin:
Wees voorzichtig met het accepteren van advies of training van zogenaamde “experts op zelfverdedigingsgebied voor vrouwen.”

Bijvoorbeeld:
“Loop niet ’s avonds laat door donkere steegjes.” Klinkt als een goed advies he? Nou, ken je een vrouw die dat, vrijwillig, doet? Ik ook niet. Het advies is ook dom, omdat het veronderstelt dat monsters gewoon in donkere steegjes staan te wachten op onschuldige vrouwen. Eigenlijk ben je waarschijnlijk veiliger in dat donkere steegje dan in je eigen huis.

“Als we met een fysieke aanval geconfronteerd worden, knijp dan in een zenuw in de buurt van zijn elleboog of stamp op zijn voet.”
Ja, die shit werkt!

En mijn absulote favoriet: “Als een slechterik je aanvalt, kots dan gewoon over hem heen, dat zal ‘m met walging vervullen en zijn aanval doen afbreken.”

Ik heb ooit eens deelgenomen aan een seminar over vrouwen-zelfverdediging, waar de “expert” die het evenement organiseerde werkelijk deze onzin bepleitte. Ik was verbijsterd en begon te lachen, denkend dat hij een grapje maakte. Toen zag ik dat er een paar vrouwen in het publiek bevestigend knikten. Hij was serieus. Dus ik sprong op en vroeg hem hoe het mogelijk was voor een persoon om op commando te kotsen en of het mogelijk was om die techniek te demonstreren ter lering. Hij weigerde (en hij deed nog wel een paar dingen, maar dat is een lang verhaal voor een andere tijd en plaats).

In de loop der jaren heb ik geleerd dat vrouwen verschillende uitdagingen tegenkomen als zij leren om zich te verdedigen. Vaak is dit omdat zelfverdedigingstechnieken die worden geleerd in een vechtsportschool niet praktisch zijn voor een vrouwelijke student om effectief toe te passen in een reële situatie, meestal omdat de aanvaller sterker, groter, zwaarder, sneller en bozer is dan jij bent.

Dus, als zelfverdediging je voornaamste reden is om een training te volgen, moet dan het materiaal niet direct effectief zijn en van een soort dat effectief is tegen iemand die groter en sterker is dan jij?

Het antwoord is ja. Verder moeten de technieken die aangeleerd worden bestaan uit natuurlijke, instinctieve bewegingen die je al kent. Op deze wijze kan het materiaal relatief snel worden beheerst en toegepast onder extreme stress.

Als ik effectief materiaal zeg, heb ik het over technieken die overweldigende pijn en/of angst (bij voorkeur beide) veroorzaken en die de aanvaller tijdelijk uitschakelen. Lang genoeg om weg te komen. Bijvoorbeeld: Als een aanvaller niet meer in staat is om te zien of in staat om te ademen, kun je er zeker van zijn dat zijn aanval zal stoppen en de meeste of al zijn aandacht zal richten op zijn verwondingen. Eerlijk gezegd, heb ik nooit een persoon ontmoet die een blessure aan zijn ogen kan negeren of die kan negeren dat hij niet meer kan ademen. En, als je zijn knie kapot maakt (niet heel moeilijk om te doen), dan kun je veilig weglopen in de wetenschap dat hij je niet zal achtervolgen. Hij ligt op de grond en jij bent weg.

Je moet een no-nonsense instructeur/school zoeken die je dit soort materiaal geeft in een zweterige sfeer …. jouw zweet!
Als je in een school komt en het lijkt alsof speelkwarties begonnen is en de instructeurs gebruiken het woord “fantastisch” om de andere zin, maak dat je wegkomt!

Je bent daar niet om je eigen fantastisch zijn te onderzoeken en te vieren. Je krijgt geen trofee alleen voor op komen dagen. Je bent er, zodat je kunt leren hoe je jezelf kunt redden in de echte wereld.

Je moet leren om te slaan en ook hard te slaan door middel van veel training op een bokszak of trapkussen en te trainen met mensen die groter en sterker zijn dan jij. Het goede nieuws is dat je dat kan.

Eén van de vele voorbeelden die ik zou kunnen vertellen: In 1959, toen ik mijn training begon, waren er geen kinderen en geen vrouwen in de sportschool…. nou ja, er was één vrouw die ik heb onthouden en zij was gewoon gemeen en smerig. Haar naam was Ruby en de eerste keer dat ik haar ooit zag, was ze aan het sparren met een van de andere studenten (mannen). Voor ik het wist, denderde Ruby deze arme dwaas met een vreselijke back-knuckle op zijn wenkbrauw. Direct een snee, direct emmers bloed en direct een tripje naar de EHBO, waar ze 6 hechtingen plaatsten om de wond te sluiten. In dat ene moment was Ruby erin geslaagd om zowel indruk te maken als ons het apezuur te laten schrikken. Ze was de dood op twee voeten. Dus vertel me niet dat vrouwen niet in staat zijn om zich met succes te verdedigen tegen een grotere en sterkere tegenstander. Ik weet wel beter.

Onthoud deze dames: Tijgers liggen niet wakker van de zorgen van de schapen. Wees geen schaap ….. wees een Ruby.

Wordt vervolgd: Wapens

Combat … deel 1 door Dave Hebler

Met enige regelmaat worden op de Facebook pagina van Dave Hebler interessante artikelen geplaatst over zelfverdediging. Dave Hebler is één van de mensen die door Ed Parker hoogstpersoonlijk is bevorderd van geel t/m 7e dan. Hij was, samen met Parker, bodyguard van Elvis Presley en is nu nog actief als Kenpo- en zelfverdedigingsinstructeur met zijn organisatie “The Gift of Power“. Dave Hebler is 10e dan, grootmeester in Kenpo.

Combat …. deel een.

(vertaald door: Marcel de Jong)

Dave Hebler en ik in gesprek in Florida 2007

Niemand wordt geboren met het aangeboren vermogen om succesvol te functioneren in een vreemde situatie. Mishandeld worden is een vreemde situatie van de ergste soort.

Daaruit volgt dan dat je er niet op mag rekenen om succesvol te zijn in zelfverdediging, tenzij je getraind en voorbereid bent om dit te doen.

Voorbereiding op het gebied van intuïtie, bewustzijn en het vermijden in combinatie met de ontwikkeling van de defensieve vaardigheden is essentieel. Het is de enige manier waarop je kan hopen te volharden in het aanzicht van dodelijk gevaar.

Je doel: Voor de gemiddelde persoon moet vechten worden gezien als een laatste redmiddel en alleen als een manier om voldoende tijd en bewegingsvrijheid te krijgen om weg te komen. En als eenmaal de dreiging is uitgegroeid tot een fysieke realiteit, is je beste inzet om dat doel te bereiken om de dader tijdelijk uit te schakelen met enorme doses van pijn en / of angst (bij voorkeur beide) om daarna te rennen alsof je leven ervan afhangt … omdat dat in feite zo is.

Ik weet dat ik hier behoorlijk militant klink, maar je moet nu beseffen dat als het gaat om zelfverdediging voor vrouwen, ik een bloeddorstige smeerlap ben. Eerlijk gezegd heb ik het gevoel dat als een vrouw zich moet verdedigen, de slechterik op z’n minst naar het ziekenhuis moet.

Mindset, Vastberadenheid en Emotie:

Mindset:
Je moet bereid zijn om te sterven.
Ik garandeer je dat als het leven dat je aan het beschermen was, dat van je kind was, je zou vechten als King Kong, desnoods tot de dood erop volgt. Alles om je kind te redden en je zou nooit nadenken over je eigen veiligheid.
Is dat niet waar? Ja, natuurlijk is het dat.
Mijn vraag aan jou is: waarom denk je dat je eigen leven minder waard is om gered te worden? Je bent oneindig veel belangrijker dan een dier en net zo belangrijk als je kind dus waarom zou je niet net zo hard vechten om je leven te redden als je zou om je kind te redden? De bottom line is dit:
Breng je doodskist mee naar de strijd en je zult ‘m waarschijnlijk nooit hoeven te gebruiken …. je aanvaller misschien wel.

Vastberadenheid:
Talent en vermogen zijn niets zonder vastberadenheid …. de onwankelbare vastberadenheid die zegt: “Over mijn lijk”. Als je niet helemaal vastbesloten bent om te slagen, doe je dat ook niet. Vastberadenheid is de onschatbare ingrediënt van de succesvolle verwezenlijking van een onderneming.

De kracht van emotie:
Plotseling geconfronteerd met een op handen zijnde aanval, reageren de meeste mensen met schrik en verbazing al snel gevolgd met angst … in veel gevallen invaliderende angst.

Er zijn manieren om deze angst te overwinnen en op een hoog niveau te functioneren. Een van deze manieren is het genereren van een sterkere emotie.

In mijn jaren als een zelfverdedigingsinstructeur, heb ik geleerd dat het vrij eenvoudig is om direct en op commando zeer sterke emotie te genereren. Dit vermogen om op te schakelen naar aanleiding van dreigend gevaar is een eigenschap die we al bezitten. De truc is om deze emotie gecontroleerd te gebruiken. De emotie waar ik het over heb is woede.

Het is relatief eenvoudig om te schakelen van angst naar totale woede en je kunt dit dus gewoon doen omdat ik je net verteld heb dat dit kan. Wordt gekker dan de hel, oprit het aan totale woede en laat die woede zich richten op het beest dat van plan is je aan te vallen.

Ik kan niet genoeg benadrukken dat emotie werkt als een kracht-versterker. Emotie is het belangrijkste element dat een anders gemiddelde prestatie zal verheffen tot een uitstekende prestatie. Het is duidelijk dat emotie zeer belangrijk is in een fysieke prestaties, en in een leven en dood situatie …. van vitaal belang.

Wordt vervolgd: Combat deel 2.

Een nieuw begin

Marcel en Hans Hesselmann

Na de vele jaren waarin ik onder begeleiding van mijn eerste leraar Hans Hesselmann in Kenpo heb kunnen worden wat ik geworden ben, heb ik de laatste jaren het gevoel de uitbreiding van mijn kennis en de vergroting van mijn vaardigheid niet meer bij hem te kunnen vinden.

Die jaren ben ik zoekende geweest en heb ik op seminars en door eigen training mijn weg wel gevonden, maar niet op een zodanig gestructureerde manier dat dat voor mij optimaal resultaat opleverde. Dat neemt niet weg dat die zoektocht een leerzame was. Ik vergelijk het met de snelweg naar zwart waar ik onder begeleiding van Hans over ben meegereden. Daarna heb ik de kronkelige binnendoor weggetjes genomen die mij mooie uitzichten hebben geboden, maar niet op de meest efficiënte manier op een hoger plan hebben gebracht.

Ik heb mij daarom georiënteerd op een nieuwe weg naar meer kennis en vaardigheid. Geen snelweg, die fase ben ik voorbij, maar wel een gestructureerde weg.

Ik denk die weg gevonden te hebben bij Grandmaster Michael Robert Pick. Mike Pick heeft zich bereid verklaard om binnen het Parker-systeem mijn instructeur/mentor te zijn.

Ik wil Hans op deze plek heel hartelijk danken voor alle lessen die ik van hem heb gehad, maar ook voor het enorme aantal lessen waar hij niet bij was, maar die zonder zijn inspanningen ook niet hadden kunnen plaatsvinden. Als Hans in 1980 geen Kenpo in Nederland had geïntroduceerd, had ik waarschijnlijk niet geweten wat Kenpo was, had ik Agaath niet leren kennen en had ik nu niet geweest wat ik ben geworden, echtgenoot en vader, kenpoleraar en advocaat. Want niet alleen is Kenpo en daarmee ook de inzet van Hans van groot belang in mijn sportieve loopbaan, maar ook in mijn gehele fysieke en mentale ontwikkeling.

Michael Robert Pick en Marcel (Florida Camp, 2007)

Rest mij te zeggen dat er voor Agaath en de leerlingen van Katsudo Kenpo  helemaal niets verandert. Misschien zal het jullie opvallen dat er de komende tijd invloeden van Mike Pick in de lessen doorklinken, maar het systeem blijft onveranderd zoals we het bij Katsudo Kenpo gewend zijn.

Tenslotte een kort filmpje waarin Mike Pick uitlegt wat volgens hem belangrijk is aan de relatie tussen een leraar en een leerling.

Kicking set 1

image
Klik op de afbeelding voor een iets grotere (en leesbaarder) versie.

Iedere kenpo student heeft moeite om de volgorde van de kicks te onthouden in Kicking Set 1. Dennis Conatser plaatste onlangs dit diagram op Facebook, wat het hopelijk wat makkelijker maakt.

Regelmatige bijscholing voor onze instructeurs

Als instructeur in de vechtkunst kan het voorkomen dat je denkt dat je na ruim 20 jaar training eigenlijk alles al wel hebt meegemaakt, en dat je dus zelf niet meer hoeft te trainen om op hoog niveau les te kunnen geven.

Niets is echter minder waar. Je moet jezelf voortdurend scherp houden en dus ook blijven trainen. Zo vaak wij maar kunnen, nemen wij daarom deel aan seminars in Kenpo of in andere vechtkunsten, en trainen wij daarnaast zoveel mogelijk zelf ook nog steeds. En naast dat wij dat noodzakelijk vinden om goed les te kunnen geven, is Kenpo nu eenmaal onze passie en doen we dus niets liever dan trainen!!

Afgelopen zondag was er weer eens zo’n gelegenheid waar wij het een en ander konden bijleren, deze keer in het grondgevecht. Alexander Moody, die naast MMA instructeur in Den Haag ook eerste dan Kenpo Karate is, gaf een seminar MMA-grondgevecht. Hoewel het buiten ruim 35 graden was, viel het binnen redelijk mee, hoewel 3 uur achter elkaar grondvechten toch behoorlijk wat zweetdruppeltjes gekost heeft.

Het was een bijzonder leerzame middag waarvan onze leerlingen de komende weken wel weer het een en ander terug zullen zien.

Voor leerlingen die een volgende mee mee willen naar een training van Alexander Moody, zal ik de gegevens hier op de site publiceren, en uiteraard ook in de nieuwsbrief vermelden.

Alexander Moody geeft les. Op de achtergrond, ik zelf en mijn trainingspartner voor deze middag, Ernst Blikslager van Kamau Kenpo in Rotterdam.

Hersenen en niet spieren maken dat we hard kunnen slaan

Bron: Sky News
Wetenschappers hebben onderzocht hoe karate atleten hun slagen kracht geven – en zeggen dat het meer te maken heeft met hun verstand dan hun spieren.

Karate Black Belts genereren enorme kracht in hun stoten, maar hoe ze die kracht genereren is een mysterie. Eerder onderzoek heeft aangetoond dat het niet is vanwege hun spierkracht.

Hersenscans hebben nu aangetoond dat er microscopisch kleine structurele veranderingen zijn die hen kunnen helpen om de schouder en pols bewegingen te synchroniseren, en daardoor harder te slaan.

Onderzoekers aan het Imperial College en University College London zeggen dat in vergelijking met volledige beginners, bij zwarte banden de zenuwverbindingen die signalen tussen hersengebieden doorgeven beter ontwikkeld zijn.

Op afbeeldingen die werden gepubliceerd in het tijdschrift “Cerebral Cortex” zijn de gedeelten van het cerebellum en de primaire motorische cortex te zien die werden verbeterd.

Hoofdonderzoeker dr. Ed Roberts zei: “De karate zwarte banders waren in staat om hun stoten herhaaldelijk op een hoog niveau van coördinatie uit te voeren wat nieuwelingen niet kunnen.

“Wij denken dat het coördinatievermogen in verband zou kunnen staan met fine-tuning van neurale verbindingen in de kleine hersenen, waardoor ze hun arm en bewegingen van de romp zeer nauwkeurig kunnen synchroniseren.”

“Ons begrip van de relatie tussen hersenstructuur en het gedrag staat nog in de kinderschoenen, maar onze bevindingen komen overeen met eerder onderzoek waaruit blijkt dat de kleine hersenen een cruciale rol spelen in ons vermogen om complexe, gecoördineerde bewegingen te produceren.”

MMA versus Kenpo

door Zoran Sevic, vertaald door Marcel de Jong

Wie van jullie heeft wel eens een mooie techniek video gezien waar kritiek op kwam van de zogenaamde MMA/BJJ experts? Een veelvoorkomende kritiek op een gedemonstreerde zelfverdedigingstechniek is: “Aanvallers staan niet stil terwijl je ze slaat”. Of wat denk je van: “Als dat echt zou werken, dan zou het in de ring ook wel gebruikt worden”. Laten we aan dat soort kritieken voor eens en voor altijd een einde maken.

Stilstaan
Dit is het eerste punt waar al die zogenaamde experts in MMA en BJJ over klagen. Als ze een video van een techniek zien, wordt die altijd uitgevoerd op een student die daar maar staat. Nu vraag ik je, als je een BJJ ontsnapping leert vanuit de mount-positie, werkt de partner dan mee? Natuurlijk doet hij dat, hoe kun je ooit de techniek leren als de persoon die bovenop je zit gaat tegenwerken. Je leert zelfs verschillende manieren om te ontsnappen. Waarom? Omdat dat je meer opties geeft als de persoon tegenwerkt.
Kijk eens naar wat video’s waarop uitgelegd wordt hoe een mount-ontsnapping werkt. Je zult zien dat de partner tijdens de demonstratie meewerkt, net als in de kenpo video’s. In plaats van daar te staan en zich te laten slaan, liggen ze daar maar terwijl iemand ze heen en weer trekt. Als iemand tegenwerkt, dan werkt de techniek niet meer precies zoals ‘ie wordt aangeleerd. Dus moet je leren de techniek aan te passen.

Onrealistische aanvallen
“Niemand valt op die manier aan”. Ja, dat klopt. Niemand doet een doorgestapte stoot alsof ‘ie Frankensteins monster is en laat dan z’n arm staan terwijl je hem helemaal los slaat. Maar natuurlijk blijft er ook niemand rustig op je zitten terwijl je probeert ze eraf te gooien. Alles in de vechtkunst heeft een startpunt. In Parker’s Kenpo wordt het de ideale fase genoemd. In ons systeem noemen we alleen de basis technieken. Anderen hebben er andere namen voor. Als je een techniek leert, leer je ‘m op een manier die een beginner kan. Beginners moeten zich een veelheid aan vaardigheden eigen maken die niet kunnen worden geleerd als iemand ondertussen probeert je kop eraf te slaan. Dus ja, de aanvallen zijn onrealistisch in het begin. Maar ook als je verder komt, blijf je gebruik maken van de ideale fase. Als je de techniek wilt perfectioneren, zul je nog steeds in die modus trainen. Natuurlijk, als dat de enige manier is waarop je traint, is dat een probleem.

Voor wat betreft de video’s waarin je alleen dat ziet, daar is een reden voor. Er zijn 2 soorten video’s te vinden. Er zijn instructievideo’s en er zijn demo’s. Demo’s zijn bedoeld om er goed uit te zien, niet als een rel (hoewel dat soms niet te voorkomen is). Vaak zijn ze gericht op niet-vechtkunst-beoefenaars en hebben daarom veel flitsende acties voor reclame doeleinden. Instructievideo’s gaan meestal over de ideale fase. Dat is vooral omdat iedere andere vorm van instructie alleen in persoon kan worden geinstrueerd, en niet vanaf een video.

Echte training
Sparren in alle vormen is erg belangrijk voor ieders training. Sommige systemen kunnen beter “echt” getraind worden dan andere. BJJ, MMA en boksen zijn er 3 die bedoeld zijn als een vechtsport. Daardoor is “echte” training makkelijk te realiseren. Maar hoe zit het dan bij de vechtkunsten die zich meer op zelfverdediging richten, zoals Kenpo? Hoe kun je de meer destructieve technieken trainen? Je kunt in een training niet iemand in een oog steken, knietjes geven, op voeten stampen en naar de keel slaan. Dus in die systemen sparren we op een manier die zoveel mogelijk bijdraagt aan de training, maar die de deelnemers veilig houdt. In veel gevallen worden de technieken aangepast zodat ze niet veel meer op zelfverdediging lijken. Dat is de reden dat je die technieken in een MMA gevecht niet ziet.

Conclusie:
MMA is een vechtsport. Het heeft zich behoorlijk ontwikkeld in een korte tijd. Toen het begon was er een kenpoka, Keith Kackney, die vocht in UFC 3 en nog drie toernooien daarna. Toen was het gewoon een (min of meer) vriendelijke samenkomst van vechters. Die mannen gingen de ring in om te testen wat ze konden. Tegenwoordig zijn het echte atleten en ik zou nooit tegen een van die figuren willen vechten in welke gelegenheid dan ook (op straat of in de ring). Braziliaans Jiu Jitsu heerst op de grond. Ik weet dat ik het moeilijk krijg als één van die Boa Constrictors met handen en voeten me op de grond te pakken krijgt. Maar zelfverdediging gaat niet alleen over een één-op-één gevecht. Het gaat ook over heel veel variabelen die in de vechtsport niet aanwezig zijn. Omgeving, meerdere aanvallers, wapens en nog veel meer. Met andere woorden vechtsport en zelfverdediging zijn appels en peren.

Oorspronkelijk gepubliceerd op: www.kenpothoughts.com