Ik stoot mensen af omdat ze niet relevant zijn. Maar een echte leraar ziet ieders relevantie. Ik bereid mij dagelijks voor op de strijd, maar doordat ik dat doe, ervaar ik nimmer ware rust en vrede. Dat is al 50 jaar zo.
Al die jaren was mijn voorkomen alles. Als een nieuw maatpak, wat aan de buitenkant zit, hoe het eruit zag was wat mijn het meest op mijn gemak stelde. Dus mijn fysieke verschijning en extroverte gedrag was alles. Derhalve achtte ik de gedachten achter mijn gedrag van weinig belang. De realiteit is echter dat wij bestaan in onze gedachten en niet in ons gedrag.
Het antwoord op alle vragen die dit oproept is eenvoudig en is te vinden op een plaats van eenvoud. De mat. De dojo. Hier is de weg gelegen, fysiek en spiritueel. Hier is de vorm ondergeschikt aan de inhoud en overwint de echte beweging het lege optreden en de “wonden die nooit een aanval hebben gevoeld”. Maar alleen als het ego buiten de deur blijft. Het ego laat ons niet toe in contact te treden met onze echte gevoelens en ons te bevrijden van angst en twijfel, we moeten dieper graven dan we ons zelf ooit hebben toegestaan, en het ego laten zwijgen…
© 2002-2003, Stephen LaBounty |